Wiele osób uważa, że gospodynie domowe nie mają zbyt wiele do roboty, ale prawda jest taka, że mają mnóstwo obowiązków. Te matki wykonują ogrom pracy, która często pozostaje niezauważona.
Opiekują się dziećmi, robią zakupy i sprzątają dom. Po ślubie i narodzinach dwóch synów, Cody’ego i Sonny’ego, Sara zrezygnowała z pracy projektantki wnętrz, aby całkowicie poświęcić się wychowaniu chłopców.
Podczas gdy jej mąż Harry pracował jako dobrze opłacany twórca gier komputerowych, Sara zajmowała się wieloma obowiązkami w domu.
Harry płacił rachunki, ale wydawało się, że nigdy nie doceniał pracy swojej żony, ponieważ uważał, że nie ma ona „prawdziwej” pracy. Co więcej, bardzo rzadko bywał w domu.
Harry często zostawał po godzinach w biurze. Gdy wracał do domu, oczekiwał, że Sara zadba o dom, dzieci, a nawet o jego rzeczy.
Pewnego ranka Sara i dzieci czekali, aż Harry dołączy do nich na śniadanie.
Kiedy wszedł do kuchni, patrzył w telefon i nawet nie przywitał się z rodziną. Szybko chwycił tost i wrócił do sypialni.
Chwilę później zaczął krzyczeć na Sarę, ponieważ nie wyprasowała jego białej koszuli na ważne spotkanie.
— Do tej pory nie było wystarczająco dużo białych rzeczy do prania — powiedziała Sara.
— Masz więcej niż jedną białą koszulę!
— Czy ty nie rozumiesz, jak ważny jest dla mnie ten dzień? — odpowiedział Harry.
— Harry, przesadzasz. To tylko kwestia wyglądu. To tylko koszula.
— To przestań na mnie krzyczeć!
— Naprawdę? Obwiniasz mnie o krzyk? Chcesz zaczynać to teraz?
— Co zamierzasz zrobić, Harry? Robisz aferę z niczego. Nikogo nie będzie obchodził kolor twojej koszuli, bo wszyscy będą patrzeć na twoją prezentację.
— Co to ma znaczyć? Powiedz to jeszcze raz… Naprawdę to powiedziałaś? Wiesz, jak ciężko pracowałem dniami i nocami na tę pracę?
— Uważaj, co mówisz. Dzieci…
— Ty cały dzień nic nie robisz w domu! — krzyknął Harry.
— Czy tak trudno pamiętać o jednej prostej rzeczy? Nic nie robisz poza gadaniem!
— Harry, przestań! Dzieci tu są. Boją się ciebie.
— Naprawdę? A nikt nie widzi, jak całymi dniami rozmawiasz przez telefon z przyjaciółkami? To się nie liczy, prawda?
Jeśli nie potrafisz zrobić dla mnie nawet najprostszej rzeczy, nigdy nie będziesz dobrą żoną!
Sara była bardzo zraniona słowami Harry’ego. To, co jej zrobił, było dla niej zbyt wiele.
Harry wybrał losową koszulę i pojechał do pracy. Jego prezentacja poszła świetnie i nie mógł się doczekać, by opowiedzieć o tym Sarze i dzieciom.
Był jednak zdezorientowany, ponieważ Sara nie zadzwoniła do niego przez cały dzień, żeby przeprosić za kłótnię. Nieważne, kto miał rację — zawsze to Sara przepraszała pierwsza.
Kiedy Harry wrócił do domu, znalazł kartkę, na której Sara napisała, że chce rozwodu.
Harry nie wiedział, co robić, więc zadzwonił do siostry Sary, Zary. Zara powiedziała mu, że Sara została zabrana do szpitala karetką.
Harry natychmiast pojechał na pogotowie.
Harry chciał porozmawiać z Sarą i ją zobaczyć. Powiedziano mu, że może zostać w jej sali tylko przez chwilę, ponieważ miała załamanie. Gdy zobaczył Sarę, rozpłakał się.
Zapytał ją, czy naprawdę miała na myśli to, co napisała w liście, kiedy powiedziała, że chce go zostawić. Sara odpowiedziała wyraźnym „tak”. Nie chciała go słuchać, kiedy próbował ją przekonać.
Po wyjściu ze szpitala Sara nie wróciła do domu. Zostawiła dzieci Harry’emu i odeszła. Harry znalazł się w bardzo trudnej sytuacji. Musiał jednocześnie pracować i opiekować się dziećmi.
Harry zaczął się spóźniać i nie kończył pracy na czas, ponieważ trudno było mu pogodzić życie zawodowe z rodzinnym. Pewnego dnia jego szef, który był też jego przyjacielem, zaprosił go na drinka, aby porozmawiać o pracy.
— Harry, zauważyliśmy, że często się spóźniasz i opuszczasz spotkania. My też jesteśmy firmą… rozumiesz, o co mi chodzi — powiedział pan Adams, szef.
— Czyli planujesz zwolnić swojego najlepszego twórcę gier? — zażartował Harry, próbując rozluźnić atmosferę.
— Obawiam się, że tak — powiedział cicho pan Adams. — Nie mam na to wpływu. Mogę polecić ci kilka dobrych miejsc pracy.
— Co? Nie rób tego! Ta praca jest ważna dla moich dzieci!
Kiedy Harry wychodził z baru, zadzwoniła Sara. Dawno się nie odzywała, a to, co mu powiedziała, odebrało mu mowę. Jego była żona oznajmiła, że chce pełnej opieki nad dziećmi.
— Jakiej opieki? — zapytał zdenerwowany. — Jesteś bezczelna! Po tym, jak odeszłaś?
Harry był wściekły.
— Jestem ich matką — powiedziała Sara. — Mam swoje prawa.
— Porzuciłaś ich, a teraz chcesz ich z powrotem? — odpowiedział Harry. — Przyzwyczaili się już do mnie.
Sara była zdecydowana doprowadzić sprawę do końca.
— Powinieneś mi je oddać. Spotkamy się w sądzie.
W dniu rozprawy sędzia wysłuchał wersji wydarzeń Sary i Harry’ego.
Ponieważ Harry stracił pracę i zajmował się jedynie montażem wideo w niepełnym wymiarze godzin, zarabiał niewiele. Tymczasem Sara znalazła pracę jako projektantka wnętrz i zarabiała więcej niż były mąż.
Po naradzie sędzia przyznał pełną opiekę Sarze. Harry był zdruzgotany. Wiedział, jak opiekować się swoimi dziećmi.
Ponieważ Sara nie było przez sześć miesięcy, to on był jedyną osobą, która się nimi zajmowała.
— Panie Harry, może pan widywać dzieci i zabierać je dwa dni w tygodniu — powiedział sędzia.
— Co miesiąc będzie pan również płacił 860 dolarów alimentów. Sprawa zamknięta.
Kiedy Sara miała odejść z dziećmi, one nie chciały opuszczać ojca.
— Rozdzielasz nas — powiedział Cody, szybko przytulając Harry’ego i puszczając rękę Sary. — Chcemy i mamy, i taty!
W tym momencie Sara rozpłakała się tak mocno, że nie mogła przestać. Podeszła do dzieci i mocno je przytuliła.
Wiedziała, że dzieci potrzebują obojga rodziców.
